Menu Gedichten CategorieŽn

Toch gelukig

Ik heb met heel veel te kampen.
Overal pijnen, overal krampen.
Maagklachten niet te verwachten.
Kan niet meer lopen, einde van hopen.

Verwachting is een complete slachting.
Een slachting van m'n positieve gevoel.
Het weghalen van vertakkingen van vreugde.
Vreugde die ik heb gekend zovele jaren.
Zoveel gevaren waar ik nu tegenop kijk.
Fouten in het leven waarmee ik vergelijk.

Het heeft me moeten overkomen op deze manier.
Beleef de rest van m'n leven in een rolstoel.
Zonder enige affectie of enige plezier.
Het goede leven is voorbij voor mij.
Dit zal me heel veel pijn blijven doen.

Ben anderen tot last, dat is een feit.
In een rolstoel, m'n benen ben ik kwijt.
Toch zijn er positieve dingen gebleven.
Het is een leven waarvan ik nu veel leer.
Het gaat met mijn gevoel wel op en neer.

Het ene moment, is vrolijk en word ik erkend.
Het andere moment kijkt men me met de nek aan.
Dan sta ik daarboven en denk daar kan ik boven staan.
Het was een ongeluk in m'n leven, niets meer.

Mee leren leven, trots op m'n lichaam is wat ik waardeer.
Toch nog op het einde een gelukkig mens.
Het is een vertaling van pijn naar enig geluk.
Veel is stuk, maar trouwen is gebeurd het was mijn wens.
Met de man waar ik van hou, ik blijf hem altijd trouw.

Remco


Ingezonden door: Remco - Datum: 06-07-2008 om 18:57:54

Stemmen

Gemmideld cijfer: 7.0 Aantal stemmen: 1
Login om te kunnen stemmen!

Overig

0 reactie(s)
Stuur naar een vriend(in)