Menu Gedichten CategorieŽn

Vermogen van leven

Sprankelend in mijn leven ben jij die mooie vrouw.
Jouw ogen zijn te geloven en spreken niets dan trouw.
Flikkering van jouw ogen doet mij smelten als ijs.
De warmte van jouw gelaat is wat mij van binnen raakt.
Een liefde die stroomt van binnen helemaal naar buiten.

Onvoorwaardelijke liefde, iets wat telkens terug keert.
Begrijp het niet verkeerd, je doet dingen waar je bij zweert.
Zo warm en goed voelt het aan, in mijn hart niet laten gaan.
Soms verdriet, soms veel vreugde, dingen die je deugde.

Een gevoel van elkaar al heel veel jaren te kennen.
Alles al heel erg samen delen, elkaar in alles verwennen.
Een droom die zo echt lijkt, de liefde die niet bezwijkt.
Je af en toe eenzaam voelen is definitief voorbij.
In ons bestaan ben je zolang al helemaal bij mij.

Jouw mooie verschijning blijft aldoor maar in mijn hoofd.
Het heeft mijn gedachten en emotie in de greep.
Controle over alles kwijt raken, naar liefde smaken.
Zo zoet en ongecontroleerd reageren totaal verdoofd.
Gemis van jou in mijn nabijheid, van liefde bevrijd.

Zo echt en werkelijk voelt mijn liefde voor jou iedere dag.
Een lach siert dan mijn gezicht als ik me van bed licht.
Jouw aangezicht in mijn gedachten zo mooi die ogen.
Die ogen geven mijn hart vermogen je lief te hebben.
Voor nu, voor later, voor altijd, jij bent een schoonheid.


Ingezonden door: Remco - Datum: 25-12-2007 om 21:01:45

Stemmen

Gemmideld cijfer: 0.0 Aantal stemmen: 0
Login om te kunnen stemmen!

Overig

0 reactie(s)
Stuur naar een vriend(in)