Menu Gedichten CategorieŽn

1 lach

Een lach op mijn gezicht,
Een twinkel in mijn ogen.
Zelfverzekerd loop ik daar,
met de gedachte 'wisten ze het maar'.

Gewoon een simpele lach,
en die twinkel in mijn ogen,
Twee armen, slaan zich om mij heen.
Twee lippen beginnen te praten
en zeggen: 'ik zie dit toch meteen'.

Met een twijfel in mijn lach kijk ik hem aan,
hij drukt mij tegen zich aan.
Hij fluistert in mijn oor,
'je bent gebroken en gaat gewoon door.'

Kapot van binnen,
met die armen om me heen,
Die mij beschermen van top tot teen.

Tranen lopen over mijn wangen,
zijn handen vegen ze weg.
Ik kijk hem in zijn ogen,
die nog nooit hebben bedrogen.

Kapot van binnen,
Met een blik van een vrolijk meisje,
Niemand die het weet
Behalve hij.

Hij, die alles afleest in mijn ogen.
Hij, die alles begrijpt door die lach op mijn gezicht.
Want hij kent mijn echte ogen,
Hij kent mijn echte lach.
Waarvan hij de enige is,
die ze begrijpen mag.

Ik pak zijn hand,
hij knijpt er zachtjes in,
Ik druk me tegen hem aan,
En weet dat ik zo verder kan blijven gaan.


Ingezonden door: Emma - Datum: 30-05-2008 om 09:57:33

Stemmen

Gemmideld cijfer: 8.1 Aantal stemmen: 7
Login om te kunnen stemmen!

Overig

0 reactie(s)
Stuur naar een vriend(in)