Menu Gedichten Categorieën

Living in a Dream

Living in a Dream (H1)
Dit is het eerste Hoofdstuk van Living in a dream. Een vervolg op de proloog van een tijdje geleden. ( Iedereen bedankt voor de goede rating! )
IK HEB WAT NAMEN VERANDERD TOEN IK DIT STUK. SUZE=MICHELLE.


"Tony! Wakker worden gast! Waar zit jij met je hoofd de laatste dagen." werdt er naar hem geroepen. "Wat moet je, Rico?" vroeg Tony, de afkorting gebruikend van zijn naam. "Nouja, we zitten hier een beetje in de aula, aan die presentatie te werken en jij staart het laatste kwartier alleen maar voor je uit!" antwoordde Ricardo, "Sinds het weekend zit je raar te doen. Het is alsof iemand wat in je reet heeft gestopt ofzo..." Hij keek Ricardo even geirriteerd aan, het was echt iets voor hem of zoiets te zeggen, en kaatste terug: "Haal jij 'em er dan maar uit of ga anders verder aan die presentatie, ik dacht even ergens aan. We krijgen het toch altijd voor elkaar, dat weet je. " Ricardo wist dat hij gelijk had. Het maakte niet uit wannneer we aan iets begonnen, ze kregen het altijd voor elkaar. Zij het soms met uitstel na het gebruikelijke leraar-ompraten. "en het is toch een softie" voegde hij er nog aan toe. Okee was het korte antwoord van Ricardo. Ze kenden elkaar nu wel lang genoeg om te begrijpen waar de grezen lagen. Tony probeerde terug te denken aan de droom, of de halve droom. Hij was naar Ricardo geweest en Michelle was daar ook, maar er was geen vonk overgesprongen en ze hadden helemaal niet gezoend. Sterker nog, ze vond hem nog geen eens meer leuk! Het was de zoveelste fantasie van de werkelijk in z'n hoofd. Hoe het zou moeten zijn, in de perfecte wereld... Zijn wereld.
"Hee!" hoorde hij opeens achter zich en draaide zich half om. Het was Eline, een klasgenote van hem. Ze was echt heel aardig voor hem, het was min of meer zijn steun en toeverlaat. Iets wat Ricardo, een van zijn beste vrienden, niet voor hem kon zijn. Hij was gewoonweg veelste ongeinterresseerd in liefde en problemen die er uit voortvloeien. "Hee Eline" antwoordde Tony,"Alles goed?" "Jahoor, en met jullie?" reageerde ze. "Met mij wel, alleen een beetje stress omdat deze gozer hier met ze gedachten steeds ergens anders zit!" antwoordde Ricardo enigzins geirriteerd. Eline keek naar hem en hij keek met de blik in zijn ogen die alleen zij kon lezen. Ze trok een wenkbrauw op "Wat is er dan, Tony-boy?" vroeg ze lacherig, over haar wang wrijvend, een onafgesproken sein dat ze hem nog even wilde spreken, alleen, zonder Ricardo. "Ohh gewoon, niet zo veel geslapen en ik moest gewoon even ergens aan denken" reageerde Tony. "Ahaa.. Als er iets is, kan je altijd bij me komen hé, dat weer je" Hem even zekerstellen dat ze voor hem openstond. "Ja, dat weet ik toch Eline," reageerde hij, haar aankijkend. Ze had mooie bruine ogen, misschien een beetje te ver uit elkaar, maar toch mooi. Haar halflange (donker)blonde haar zat in een staart. Ze klapte haar wiskunde boek open en vroeg aarzelend: “Hee... Kan een van jullie me toevallig helpen met m’n wiskunde, want ik snap er niks van en jullie twee zijn er tenminste goed in.” “Tuurlijk” antwoordde Tony droog. “Ik ben ook echt goed in wiskunde. Maar tuurlijk help ik je wel, waar heb je problemen mee?” hij glimlachte er meewarig bij. “Maar ik dacht dat we aan een presentatie bezig waren” protesteerde Ricardo. “Hoe zit het dus met die Engels presentatie? Wat doe jij en wat doe ik? Tony zuchtte “Hé godver, das waar. Sorry Eline, het kan nu even niet. Heeft het veel haast, want anders schuiven we het een dag op ofzo?” “Mmm... we hebben die toets volgende week al, morgen is het Hemelvaart en die volgende schooldag is de toetsdag. Kan het echt niet anders?” antwoordde ze enigzins teleurgesteld. Hij dacht even na: “Ik kan je ook één van de komende dagen helpen, als je niks te doen hebt tenminste.” Ze toverde een glimlach op haar gezicht: “Ja is leuk, kan je Zaterdag?”
“Jahoor, Ik moet alleen vroeg werken, dus ik ben pas om half 1 bij je dan, okee?” vroeg hij. “Tuurlijk! Maar ik moet weer gaan, dan zie ik je nog wel. Caio jongens!” zei ze terwijl ze opstond en haar tas inpakte, een roze Eastpack rugzak. Hij keek Eline na. Ze liep naarbuiten de zon in, ze zag er best wel leuk uit zo, dacht hij bij zichzelf.
“Laten we maar stoppen, dit lukt toch niet. Jij zit met je kop ... ergens en ik heb hier echt genoeg van. We verzinnen wel een smoes dalijk” zei Ricardo, de reactie pijlend van Tony. “Pff.. ja je hebt gelijk, dit lukt toch niet. Klote engels.” Hij wist dat Ricardo gelijk had, hij zat ergens anders met z’n hoofd. Michelle.
Michelle.
Michelle.
Ze bleef door zijn hoofd spoken, maar waarom? Hij wilde het helemaal niet zo. Hij was verschrikkelijk verliefdt op haar, en nog steeds, maar het moet nu toch eens ophouden vond hij. Het werd niks en het wordt niks! Ik moet echt van dat gevoel af, dacht hij. Ja! Ga weg! Het kan niet zo.
Hij vond haar al zo lang leuk, het moet toch is ophouden. Het deed hem herinneren aan iemand die hij gekend had. Ze had een jongen zo lang leuk gevonden, helemaal weg geweest van hem. Ze had toen een andere jongen gevonden en was erachter gekomen dat er meer jongens waren dan alleen die andere jongen. Zou het ook zo zijn met mij? dacht hij, tegen al zijn gevoelens in...
Op dat moment komt Michelle de hoek om en is die gedachte gesmolten als sneeuw voor de zon.
Michelle.


Ingezonden door: jeroen scholte - Datum: 29-09-2010 om 20:51:04

Stemmen

Gemmideld cijfer: 0.0 Aantal stemmen: 0
Login om te kunnen stemmen!

Overig

0 reactie(s)
Stuur naar een vriend(in)