Menu Gedichten CategorieŽn

DODENHERDENKING

Zeeburgerdorp-Uilenburg 1940-1945

Opgedragen aan Hen die door toedoen van Duivels-
tussen 1940-1945 in vernietigingKampen, en daarbuiten,
op gruwelijke wijze zijn vermoord.

En nu als mens op vele jaren, ook ruim de zestig gepasseerd.
Als kind van twee in gruwel jaren, die tijd in Geest steeds wederkeert.
Want daar op twee hoog achter ramen in de Nieuwe Uilenburgerstraat,
nog voordat daar mijn Ouders kwamen, de mens de dupe werd van Haat.

Als kind het toch niet kon bevroeden, maar nu mijn Geest het niet verteert,
dat op die plek waar ik mocht spelen, ook niet een kind is teruggekeerd.
........................
Het Rode Dorp.

Op 't rode Dorp ben ik geboren. Onder de Oost Zeeburger Zon.
Daar vele Amsterdammers woonden die zich niet goed gedragen kon.
Maar wat als Asoos werd versleten, in dwang met sancties werd gesmoord,
want wij stonden onder curatelen, was regelrecht een Geestenmoord.
Dit Dorp is nu voorgoed verdwenen. Op een pleintje staat nog slechts een paal.
Waar ik met trots op heb geschreven: ik ben een geboren Asociaal.

Het Dorp op Zeeburg was ontsproten uit een conservatief idee.
Wie zich niet kon, of aan wou passen, die deed maatschappelijk niet meer mee.
Wat nu welwillend wordt bekeken als zijnde ietwat excentriek,
dit vroeger snel stigmatiseerde als psychopaat of mentaal ziek.
Dit driftig etiketten plakken waren de normen van die tijd.
En voerden zij, die iets anders dachten, daartegen een verloren strijd.

Door dit Getto uit dertigerjaren, al was het geen concentratiekamp,
ook gruwelen van het kwaad ontstonden. Een ander, nog veel groter ramp.
Waren de Nazi's niet gekomen, wat groot terreur, ellende bracht,
het Rode Dorp zou zijn gebleven. Op betere tijden had gewacht.
Nu zouden er de Yuppen wonen. Als monument gerestaureerd.
Met een museum voor al degenen die daar Sociaal zijn gecrepeerd.

Hoe wrang het later ook mocht wezen, daar stond toen niemand nog bij stil.
Want door de Duitselaars gedreven had niemand in die tijd een wil.
Wij moesten van Duits Tuig verhuizen en iedereen met wat verdriet,
als gediplomeerd Asociale, zonder protest het Dorp verliet.
Terwijl wij daar evacueerden, naar Uilenburg de reis aanving,
werden de Joden daar verdreven en naar vernietigingskampen ging.

Geen zinnig Mens kon toen vermoeden wat een zieke Geest had uitgedacht.
Dat mensen, in wiens huis wij woonden, door Beesten werden afgeslacht.
Het was al moeilijk in te denken waarom er werd gedeporteerd.
Hun huis en haard moesten verlaten. Daar Asoos werden geposteerd.
Het is rationeel niet te bevatten, daar dit niet bij het Menszijn hoort,
dat wij een huis moesten bewonen van 1, die allen zijn vermoord.

Dat ongewild de Asociale van het Rode Dorp werden verlost.
Maar zich er niet bewust van waren welk 'n prijs dit had gekost.
Want door die harde gruweljaren, en een waanzinnig Demagoog,
werden wij tot Sociaal verheven op Uilenburg op twee hoog.
Hadden mijn Ouders kunnen kiezen, zij hoorden dit veel later pas,
van het lot der Joden had geweten, liefst Asociaal gebleven was.

En op mijn dagelijkse tochten steeds weer door Uilenburg loop.
Om even naar dat huis te kijken met pessimisme in mijn hoop.
Dat dit ook nooit meer zal gebeuren. Ook het geweten werd gekraakt-
van gewone lieden als mijn Ouders in een tijd dat God zo had verzaakt,
omdat het knagen aan het geweten hun hele leven heeft geduurd.
Telkens loop ik zo in gedachten door die zo zwaar getroffen buurt.
.................
Het Uilenburg voor Kattenburg toen verliet.
Op nog geen kilometer in rechtestraal,
werd ons verleend het oud vertrouwde Predikaat.
Wij werden gelukkig weer Asociaal.

Henk.


Ingezonden door: Henk - Datum: 04-05-2011 om 08:55:09

Stemmen

Gemmideld cijfer: 8.8 Aantal stemmen: 4
Login om te kunnen stemmen!

Overig

0 reactie(s)
Stuur naar een vriend(in)