Menu Gedichten CategorieŽn

De put

Krampachtig houd ik me vast
aan de brokkelige ruwe wanden
van deze bodemloze put.
Mijn handen doen pijn,
het is een verscheurende pijn
die door mijn hele lichaam snijdt.

Bloedende wonden aan mijn handen
van het gevecht eruit te komen.
Uit deze donkere ijzige put
die mij steeds weer naar beneden trekt.
Met de kracht van een draaikolk
trekt hij mij de diepte in naar de duisternis,
maar ik wil zo graag naar het licht.
Het licht van het leven.

Ik weet dat ik nu nog de kracht heb
om te vechten en omhoog te klimmen,
Al is mijn lijf zo uitgeput,
al kleeft er bloed aan mijn gewonde handen.
Ik geef de moed niet op.
Maar is mijn lijf wel sterk genoeg?
bestand tegen alle pijn en verdriet ? Het moet!




Ingezonden door: ria - Datum: 23-12-2006 om 04:24:31

Stemmen

Gemmideld cijfer: 0.0 Aantal stemmen: 0
Login om te kunnen stemmen!

Overig

0 reactie(s)
Stuur naar een vriend(in)