Menu Gedichten CategorieŽn

Geen lente meer

Mijn lente
In de verte hoor ik de vogels zingen.
In mijn tuin bloeien weelderig de witte seringen.
De lente is er aangekomen.
Geurende bloesems aan de bomen.

Maar ik zie alles door een waas..
want ik kan mijn trieste gevoelens niet de baas.
Nog niet zo lang geleden was de natuur dood, grijs en grauw,
maar de nieuwe lente begon weer heel gauw.

Maar jij bent mij ontnomen.
Jij zult nooit meer tot leven komen.
Ook jij stond in volle bloei, de lente van je leven.
Opnieuw beginnen dat is jou, mijn schat, niet gegeven.

Jouw geur vervaagt elke dag een beetje meer,
alleen de lente begint steeds weer.
Jij was de lente in mijn leven.
Je hebt mij zoveel warmte en liefde gegeven.

Mijn wereld was gehuld in een lente-tooi.
Onze bloemen bloeiden o zo mooi.
De bloesem van jouw liefde was zo vol, te veel soms om te dragen.
Voorbij zijn nu deze mooie lentedagen.

Jouw huid was lelie-blank, je ogen blauwer dan de zee.
Waarom nam je mij niet met je mee?
Nu zal het in mijn hart altijd winter zijn.
Een lente zonder jou doet onbeschrijfelijk veel pijn.







Ingezonden door: ria - Datum: 02-02-2006 om 16:17:52

Stemmen

Gemmideld cijfer: 0.0 Aantal stemmen: 0
Login om te kunnen stemmen!

Overig

0 reactie(s)
Stuur naar een vriend(in)