Menu Gedichten CategorieŽn

Slapeloze nachten

De klok blijft tikken.
Seconden gaan voorbij.
Het lijkt alsof ik ga stikken,
in mijn eigen vechtpartij.

Nog even is het stil.
Nog even is er rust.
Hij weet wat hij wil.
Hij doet alles bewust.

De klok slaat zijn uur.
Zijn schaduw ontwaakt.
Een figuur op mijn muur,
die me helemaal afmaakt.

Hij doet zijn ding.
Doet het steeds weer.
Ik wou dat hij weg ging.
Maar hij legt zich neer.

Zijn hand op mijn huid.
Zijn lippen op mijn mond.
Ik wil dat mijn leven sluit,
of dat HIJ niet bestond.

Plots is het weer stil
en hij vertrekt.
Stiekem geef ik een gil.
Wil dat niemand dit ontdekt.

Het blijft in mij.
Tot in mijn graf.
Dan pas ben ik vrij,
van mijn pijnlijke straf.


Ingezonden door: Ley - Datum: 13-04-2008 om 08:00:01

Stemmen

Gemmideld cijfer: 7.8 Aantal stemmen: 5
Login om te kunnen stemmen!

Overig

0 reactie(s)
Stuur naar een vriend(in)