Menu Gedichten CategorieŽn

Wanneer stoppen ze nou

Ze lieten me los, eindelijk, ik snakte naar adem
M'n ogen waren wijd open en ze staarden in het niets
Langzaam zag ik alles weer scherper en lichter worden.
Het was zwart geweest, zo zwart, nog zwarter dan de nacht.
Ik greep naar m'n keel, die bijna fijn geknepen was.
Ik leunde op m'n linkerarm.
Ik trilde en moest moeite doen adem te halen.
M'n mond was droog, m'n neus verstopt.
Naast me hoorde ik ze lachen.
M'n ogen hadden hun scherpte gehaald......waar was m'n bril?
Ik wilde bewegen, maar het ging niet.
Het lachen klonk verder en verder en toen hoorde ik niks.
Ik was alleen, helemaal alleen en ik dacht
Wanneer stoppen ze nou?!

Iris Hoogendam


Ingezonden door: Iris Sisi - Datum: 10-03-2008 om 21:05:18

Stemmen

Gemmideld cijfer: 0.0 Aantal stemmen: 0
Login om te kunnen stemmen!

Overig

0 reactie(s)
Stuur naar een vriend(in)