Menu Gedichten CategorieŽn

Afghanistan

Eens zoín mooi land, gevuld met bergen en gelukkige mensen.
Een land vol welvaart, gelukkig feestvierende mensen.
Een land dat is niet meer zoals het was, een land wat niet genas.
Keer op keer verschillende oorlogen verscheurde het land finaal.
Het Afganistan van toen bestaat niet meer, het werd bevolking fataal.

Verscheurde gebouwen, uiterlijke tekenen van beschadiging.
De wonende bevolking zit hier midden in en is verscheurd van binnen.
Verbitterd en getreurd om wat door de jaren met hen is gebeurd.
Het enige wat opfleurt zijn de mensen buiten oorlogsgebied.

Zij voelen de ellende, pijn, gestreden offers niet.
De bevolking kan zich alleen om honger en kwel zorgen maken.
Gevluchte Afghanen kan alleen de toestand in hun land echt raken.
Verdriet komt ook hen onder ogen, verplaatsing in het leed is wat ze mogen.
Tranen laten om het verscheurde land hand in hand met mijnen en kogels.
Gaten in de muren, naar de horizon turen, weer een angstige dag voorbij.
Dat is het verdriet en het land Afghanistan, dat kennen zij.

Waneer houdt het op, wanneer roept het een halt.
Niet eerder voor er geen slachtoffer meer valt.
Afghanistan laat de ware vrede komen.
Dat is wat veel Afghanen dromen.


Ingezonden door: Remco - Datum: 14-10-2007 om 17:51:19

Stemmen

Gemmideld cijfer: 0.0 Aantal stemmen: 0
Login om te kunnen stemmen!

Overig

0 reactie(s)
Stuur naar een vriend(in)