Menu Gedichten CategorieŽn

De buitenvrouw

Daar, in het licht van een lantarenpaal
stond een vrouw. Rank figuurtje en dik
witblond haar. Een stukje stof omhulde haar
lichaam, een beetje pijnlijk om te zien.

Maar ja, het was een zwoele zomernacht.
Eigen stijl bovendien?
Wij waren in een vreemd land op bezoek.
Terug van een avond uit. Luidruchtig! Eén van de jongens van de groep,
hij fluit. Dat had hij beter niet kunnen doen.
De vrouw kwam in beweging en heupwiegend, kwam ze
op ons af.
Toen zag ik pas,
het was een dame van plezier!

Wij vonden het prachtig. Onze vriend kreeg zijn straf.
Van deze dame was hij lang nog niet af.
Dichterbij, in het felle licht.
Tenger mooi figuurtje. Daarboven een oud gezicht.
In mij werd het even stil. Het groepje ging tekeer.
Maar in gedachten zag ik haar daar staan in mooi en lelijk weer.
Ze klampte zich bijna aan hem vast.
Zo, door het leven te moeten gaan.
In deze straat te moeten staan.
Ja, wij zijn door gelopen na de pret.
We hebben haar daar gewoonweg laten staan.

De volgende dag, schitterend weer. Het was mijn beurt,
broodjes halen bij de bakker op de hoek. Hmmm, lekker
warm en vers. In het daglicht, met een teveel aan make up
leek ze op een clown.
Ze had ruzie met een man.
Plotseling begon hij op dat tengere figuurtje in te slaan.
Bloed droop uit haar neus. Mensen bleven kijken.
Maar niemand heeft haar geholpen. We hebben niets gedaan.

Dit was een wereld die ik niet kende. Ze huilde niet, integendeel
ze ging tegen hem te keer. Maar in haar zwaar opgemaakte
ogen zag ik een inmens verdriet. De broodjes zijn gehaald.
Die morgen, ik had opeens geen trek en at mijn broodje
niet.
Nu, denkend aan toen
Ik had iets moeten doen !!

Fairouz




Ingezonden door: Fairouz - Datum: 09-11-2005 om 07:33:59

Stemmen

Gemmideld cijfer: 0.0 Aantal stemmen: 0
Login om te kunnen stemmen!

Overig

0 reactie(s)
Stuur naar een vriend(in)