Menu Gedichten CategorieŽn

Borderline

Pijn is nooit fijn, vrees voor de dood nog erger.
Toch nadert het einde snel dat weet ik wel.
Als ik er niets aan doe wordt ze levensmoe.
Wil haar helpen naar haar toe, maar weet niet
hoe.
Zo hulpeloos alleen,
is zij die uit mijn leven verdween.

Ze heeft een ziekte die ik niet kan bedwingen.
Hoor haar vaak zingen van pijn, om dat ze
wil lijden, niet meer bij me zijn. Ze heeft
bordeline, snijd haar zelf af en toe open.
Moet ik weer hopen dat ze er over heen
zal groeien. Ze doet me zo bloeien van
geluk als ze nergens last van heeft.

Dan opeens ze beeft krijg neigingen, uit
bedreigingen aan mijn adres. Dat is nog heel
erg vers in mijn geheugen blijven hangen.
Wil haar helpen, gaat nu al beter maar
de relatie deugd voor geen meter. De adem
wordt steeds heter ook voor mij. Ik laat
haar niet vrij omdat ik van haar houd.

Leef met haar mee zo goed en kwaad als
ik kan. Ze wil alleen zijn, dat doet mij
dikwijls pijn. Ze wil dood niet meer bij
me zijn.



Ingezonden door: Remco - Datum: 14-09-2006 om 05:25:01

Stemmen

Gemmideld cijfer: 0.0 Aantal stemmen: 0
Login om te kunnen stemmen!

Overig

0 reactie(s)
Stuur naar een vriend(in)