Menu Gedichten CategorieŽn

Eindeloze tijd

Voor een ernstig ziek persoon is het heel gewoon om te moeten wachten.
Men wacht tot de dood degene op komt halen.
Dwalen
in gedachten is er dan niet meer bij.
Als je krijgt te horen dat je kanker hebt
is het de hele wereld die weg ebt.
Na vele chemokuren wordt je een ander mens
naar niemands wens.

De geest kan niet meer communiceren met het brein,
men verandert wat kan het zijn
dat het zo zwaar moet maken. Het geheugen verdwijnt tijdelijk,
dit is kwalijk,
na de kuren
duurt het uren
voor de mens weer kan zijn wie hij is.
Een verschrikking dat is wat het is.
Het is een gemis
zonder de juiste persoon om je heen.
Zonder degene wordt het nooit meer zoals gewoon.

Dierbaren ervaren wel snel van dichtbij
dat je beter vrij
kunt zijn van ellende en pijn. Een arm om je heen verwarmt
degene met de pijn.
Dat mag er zijn
want met al die pijn
kun je nimmer jezelf meer zijn.
Na al die kuren
is bestralen nog te avonturen,
maar de meeste pati√ęnten haken af.
Ik sta nog paf
van mijn dierbare dat hij de pijn heeft ervaren en toch heeft overleefd.
Maar het is nu niets meer waar hij om geeft.
Alles is teruggekomen
wat hem was afgenomen,
alleen zijn kijk op het leven is anders geworden. Ieder klein ding wordt nu van genoten.

Het deert niet meer want het is één richtingsverkeer
naar de dood. Niet meer
uitgesloten is dit bericht,
dat is waar ik voor zwicht.
Pijn in het hart van verdriet meer van dit kan ik niet aan. Hij zal altijd in mijn hart aanwezig zijn omdat ik van hem houd.
Dat is niet fout
te houden van je dierbaren.

Trotseren doet hij de pijn om nog even bij zijn naasten te zijn zolang het duurt.
Ben altijd in zijn buurt
om hem te steunen zolang hij leeft.

Het leven gaat niet over rozen,
maar de ziekte heeft zijn pad gekozen.



Ingezonden door: Remco - Datum: 06-08-2005 om 18:44:39

Stemmen

Gemmideld cijfer: 0.0 Aantal stemmen: 0
Login om te kunnen stemmen!

Overig

0 reactie(s)
Stuur naar een vriend(in)