Menu Gedichten CategorieŽn

Aubade

Aubade
Wat een mooi woord.
Heb het ook nog niet zo vaak gehoord.
Het heeft iets romantisch.
Iets zachts.
Als een lichte lente bries.
Over de ontluikende groene weide.
Die paardenbloem zaadjes verspreiden.

Klaprozen glanzend in de zon.
Weet je dat je al kleine madeliefjes plukken kon.
Ik ruik de zon, en het nieuwe leven.
Wat moeder aarde ons weer heeft gegeven.

En hoe slijmerig het ook moge klinken.
Ieder jaar maakt het mij weer zo gelukkig.
Geniet ik van dit moois.
Zou het nooit willen missen.

Dit hele speciale seizoen.
Zo mooi groen.
Waar brengt dit gedicht me naar toe?
Naar vroeger, als kind opgegroeid tussen het groen.
En de rust van het Vlaamse land.
De lente is daar allercharmantst.

Maar ik begon met aubade.
Dus wat is het wat ik wil?
Een aubade op een mooie lente ochtend.
Liggend in de wei.
Met de zon op mijn snoet.
De geur van de aarde in mijn neus.
Madeliefjes in mijn haar.
Niezend door de paardenbloemzaadjes.
En het felle rood van een klaproos in mijn ooghoek.
Lig ik hier in een sprookjesboek.
Dus eigenlijk, na het lezen van wat ik schreef.
Gaat dit over de lente.
Met als aanleiding het woord aubade.
Maar de link tussen die twee woorden,
mogen jullie alleen maar raden!

Kat.


Ingezonden door: Kat. - Datum: 05-05-2009 om 21:36:23

Stemmen

Gemmideld cijfer: 8.0 Aantal stemmen: 1
Login om te kunnen stemmen!

Overig

0 reactie(s)
Stuur naar een vriend(in)