Menu Gedichten CategorieŽn

Roken en stoken

Roken is het verstoken van de longen.
Voor je het weet zijn ze zwart en gesprongen.
Als asfalt nodig is, dan wordt het op de weg geplaatst.
Roken doet hij al zijn hele leven, waarom zou hij dat
nu nog opgeven. Waar is de goede tijd zonder sigaren
gebleven.

Nu is hij ziek, longkanker gekregen. Hij was nooit
te verlegen om een sigaar op te steken, maar nu over
de ziekte praten doet hij niet. Het is de verslaving die
tussen de oren zit. Het gaat geleidelijk dan ineens met
veel pit. De ene na de andere sigaar, raar maar waar.
Dan de ziekte die hem sloopt, hij had gehoopt nog oud
en gelukkig te worden.

Het is niet meer aan de orde, dat de schuld van het rottige
sigaren middel. Stoken en smoken, een ander in de mist
verhullen. De kamer met blauwe rook vullen. Zo schandelijk
en schadelijk is het voor de mensen om hem heen. Wou dat
hij verdween met zijn stink sigaren.

Voorbij met die stinken rij, maar het is te laat, hij is degene
die nu zichzelf haat. Zonder ook maar een greintje spijt,
raakt hij in de vergetelheid. Niemand ziet hem meer staan,
het was altijd kijk hem gaan met zijn sigaar. Raar maar toch
een einde aan dit leven.

Roken schaadt meer dan je lief is.



Ingezonden door: Remco - Datum: 06-03-2007 om 18:23:29

Stemmen

Gemmideld cijfer: 8.0 Aantal stemmen: 1
Login om te kunnen stemmen!

Overig

0 reactie(s)
Stuur naar een vriend(in)