Menu Gedichten CategorieŽn

Onbereikbare liefde

Waar de zon onder gaat, is waar de liefde bestaat.
Eindeloos ver van mij vandaan, zal ik je moeten laten gaan.
Onbereikbaar ben jij voor mij, je leeft zo vrij.
Vat kan ik niet op je krijgen, dat doet mij zwijgen.

Klap dicht als ik je aan zal spreken.
Zou mezelf willen smeken contact met je te krijgen.
Het zwijgen is één van mijn gebreken.
Je bent het me waard dit te verbreken.
Als ik jou zie lopen doe ik niets anders dan hopen.

Een glimp van je opvangen is al heel veel.
Maar ik wil meer want ben een heer met eer.
Je hebt een vriend die jou niet verdient.
Hij behandeld jou respectloos.
Ik wou dat je voor mij koos, omdat ik je gelukkig
kan maken, je weet te raken met mijn geest.

Ben bevreesd dat jij me niet zult zien staan.
Laat hem gaan, sluit je bij mij aan.
Je zult gelukkiger worden dan ooit te voren.
Als ik je zie sta ik aan de grond bevroren.
Kon ik je maar aanspreken en smeken naar me te luisteren.
Kan nu alleen maar woorden fluisteren, die je best mag horen.
Knoop ze in je oren, hier staat iemand die om je geeft.
Het is helaas niet hoe jij het beleeft.

Geef me een kans je te bereiken.
Je bent de liefde uit mijn leven.



Ingezonden door: Remco - Datum: 27-10-2006 om 08:08:32

Stemmen

Gemmideld cijfer: 0.0 Aantal stemmen: 0
Login om te kunnen stemmen!

Overig

2 reactie(s)
Stuur naar een vriend(in)