Menu Gedichten CategorieŽn

Mijn maatje

Zachtjes wieg ik je in mijn armen
en voel je lijf zo broos, zo teer.
De kanker heeft gewonnen
en jij, jij legt je er gelaten bij neer.

Je hebt gevochten, tegen beter weten in.
De ene na de andere kuur,
maar het was slechts valse hoop.
Nu leef je nog van uur tot uur.
Ik sta machteloos hier aan je zij.
De pijn is bijna niet te dragen.
Ik voel jouw pijn zo diep in mij,
maar nooit hoorde ik jou klagen.

Sluit nu maar je ogen.
Het einde is nabij.
De kanker heeft ons steeds belogen, je lijden is nu eindelijk voorbij.

Onze band was zo hecht, zonder woorden elkaar horen.
Mijn maatje wat is het koud zonder jou,
nu dat ik jou ben verloren.
Hoe moet ik nu verder zonder jou?
Jij alleen weet hoe intens veel ik van jou hou.


Ingezonden door: ria - Datum: 21-01-2006 om 13:18:29

Stemmen

Gemmideld cijfer: 7.0 Aantal stemmen: 3
Login om te kunnen stemmen!

Overig

0 reactie(s)
Stuur naar een vriend(in)