Menu Gedichten CategorieŽn

Ego

Componeer zelf een melodie.
Regel 2 van eerste couplet ontleend aan gedicht van Joost Vondel. *

Ik weet niet wie ik ben. Laat staan dat ik die ander ken.

Wanneer de honden blijven blaffen ontstaat de angst dat het eens bijt.
In dit lijden, door het vrezen, daaronder toch het meeste lijdt.*
Maar als `t voor dit hondenblaffen telkens toch weer stil blijft staan,
heel het leven doet verlammen. Geen enkele weg meer in kan slaan.
Want waar het loopt, of zal bewegen, hoort `t gekef en woest geblaf.
Laten de honden dan maar bijten. Of wordt geleefd tot aan het graf.
.......................

Hij wou zijn leven zelf bepalen. Hij was uniek in dit bestaan.
Maar angst voor anderen deed hem falen. Nooit lieten zij hem eens begaan.
Er werd gezegd hoe hij moest leven. Volgens hun normen en fatsoen.
Ze zeiden veel om hem te geven. Zolang hij deed wat zij ook doen.
Maar toen zijn einde was gekomen. De levenskaars voorgoed geblust.
Is maar een enkeling gekomen. Zij lieten hem eindelijk met rust.

Zijn moed en durf was snel verdwenen wanneer men zei: als ik jou was.
Hij naar hun ogen had gekeken en daar zeer veel kritiek in las.
Dit moest hij zus. Dat moest hij zo doen. En zou ik in jouw schoenen staan?
Dat moet je zo zien! Ik zou het wel weten! Wat heb je toch weer stom gedaan!
Maar wie zou hem tenslotte volgen toen hij op reis ging in die nacht.
Die hem geen eigen leven gunden. Dit tot het laatst toe had verkracht.

Geen mens hem nog de les kon lezen. Verlost van opgelegde dwang.
Maar wat hij altijd van hen vreesden, zijn zij voor anderen net zo bang.
Zo leeft een ieder elkaars leven. Men wroet en stookt, en zich bemoeit-
totdat men dit, enige leven, goed voor elkaar hebben verknoeid.
Zij bleven hem maar torpederen. En heel zijn wil hierbij verdronk.
Terwijl hun Haan koning bleef kraaien. Aan wat HIJ wou, geen aandacht schonk.

Nu staan ze bij zijn graf te treuren. Een traantje uit de ogen wist.
Geen bloem, in het leven hem gegeven, liggen nu talrijk op zijn kist.
De laatste toespraak was ontroerend. En plots bleek hij een heel goed Mens.
In hun emotie dit ook meenden. Maar wie hield rekening met zijn wens?
Dat hij zijn leven wilde leven. En dat het doordringt tot ons brein.
Door nooit te zeggen: als ik jou was! Zij nimmer hem, toch? konden zijn.

Henk









Ingezonden door: Henk - Datum: 28-07-2007 om 06:01:14

Stemmen

Gemmideld cijfer: 0.0 Aantal stemmen: 0
Login om te kunnen stemmen!

Overig

0 reactie(s)
Stuur naar een vriend(in)