Menu Gedichten CategorieŽn

verstoten

te veel verdriet
wat je nooit ziet
om te huilen
omdat ik mij steeds moet schuilen
te veel pijn
ik maak mij steeds klein
om te lijden
wie gaat mij bevrijden?
teveel woorden
die me stoorden
om te zeggen
moeilijk uit te leggen
teveel gedachten
ik moest steeds wachten
om me te uiten
jullie sluiten mij steeds buiten
ben te moe
en hoe!
om te kunnen slapen
maar iedereen ziet mij heus wel onafgebroken gapen
te veel angst
om bang te kunnen zijn
te veel schaamte
om me te generen
ondanks ik het blijf proberen
te weinig redenen
om echt gelukkig te zijn
in een dorp
die kickt op mijn geestelijke pijn
ik blijf een vreemde eend in de bijt
mijn geboortestad verlaten
voor een emotieloos en begriploos dorp
daarvan heb ik nog elke dag gigantisch veel spijt


Ingezonden door: Johanna30 - Datum: 10-06-2013 om 09:31:30

Stemmen

Gemmideld cijfer: 0.0 Aantal stemmen: 0
Login om te kunnen stemmen!

Overig

0 reactie(s)
Stuur naar een vriend(in)